Uchwała zapadła w sprawie dotyczącej zachowku dochodzonego przez córkę zmarłej kobiety. Sąd I instancji powództwo oddalił, nie prowadząc postępowania dowodowego, przyjmując bezwiednie, że skoro zmarła wydziedziczyła córkę to przebaczenie powinno nastąpić w nowym testamencie. Sąd II instancji rozpoznając apelację powódki pochylił się nad problemem polaryzacji orzecznictwa sądów powszechnych dotyczącego instytucji przebaczenia i w związku z tym zwrócił się do Sądu Najwyższego z pytaniem prawnym.

UCHWAŁA ZAPADŁA A DOTYCZY PRAWIDŁOWEJ WYKŁADNI ART. 1010 § 1 I § 2 KC. 

Jak wynika z art. 1010§ 1 kc wydziedziczenie może nastąpić w testamencie.  Z kolei ważny testament może sporządzić tylko osoba posiadająca pełną zdolność do czynności prawnej. 

W art. 1010 § 2 kc ustawodawca wskazał, że jeśli w chwili przebaczenia spadkodawca nie miał zdolności do czynności prawnych to przebaczenie jest skuteczne gdy nastąpiło z dostatecznym rozeznaniem. 

Skoro przebaczający nie musi mieć pełnej zdolności do czynności prawnej by przebaczyć, to znaczy, że ustawodawca nie wymaga dokonania przebaczenia w testamencie. Ustawodawca wskazuje, że skutecznie przebaczenie będzie miało miejsce gdy przebaczający będzie miał jedynie dostateczne rozeznanie  tego co czyni. W ten sposób ustawodawca rozróżnia pojęcia wydziedziczenia i zdolności do czynności prawnej, od przebaczenia i dostatecznego rozeznania. 

Władysław Pawlak Sędzia Sądu Najwyższego, sędzia sprawozdawca w tej sprawie, wskazał  podczas argumentacji prawnej uzasadniającej podjętą uchwałę przykładową sytuację rodzinną, w której nastąpiło wydziedziczenie w testamencie, następnie spadkodawca zachorował i podczas choroby opiekował się nim wydziedziczony. Wówczas to z powodu choroby spadkodawca nie miał pełnej zdolności do czynności prawnej, ale miał dostateczne rozeznanie oceny relacji rodzinnych i dokonał przebaczenia wobec wydziedziczonego. Trudno więc oczekiwać w myśl art. 1010 § 2 kc, żeby przebaczenie nastąpiło w ważnym testamencie, którego spadkodawca nie może sporządzić bo przez chorobę nie posiada pełnej zdolności do czynności prawnej, ale posiada dostateczne rozeznania które umożliwia dokonanie przebaczenia.

ZDANIEM SĘDZIEGO WŁADYSŁAWA PAWLAKA  TAKIE ROZUMIENIE WYNIKA Z ANALIZY PRZEPISÓW ART. 1010 §1 I §2 KC. 

Przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy uchwałą z dnia 19 października 2018 r. podtrzymał jednocześnie linię orzeczniczą Sądu Najwyższego, albowiem istota uchwały jest tożsama z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 1971 r.  sygn. III CZP  24/71. 

W ten sposób Sąd Najwyższy w sposób jasny i klarowny wskazał, jak należy dokonywać wykładni przepisów dotyczących wydziedziczenia i przebaczenia. 

Jednocześnie miło jest nam poinformować, że na rozprawie w dniu 19 października 2018 r. podczas której Sąd Najwyższy podejmował uchwałę, interesy powódki reprezentował wspólnik kancelarii, radca prawny Małgorzata Racka-Lewandowska. 

Uchwała III CZP 37/18 zapadła w Sądzie Najwyższym w składzie trzy osobowym, jest już  opublikowana bez uzasadnienia na stronie Sądu Najwyższego znajduje się tutaj                                                                              

Artykuł Przebaczenie przy wydziedziczeniu nie być w testamencie pochodzi z serwisu KRL Kancelaria.

Powstaje pytanie czy osoba częściowo ubezwłasnowolnione może wziąć ślub oraz czy może wziąć rozwód i czy w tym zakresie występują jakiekolwiek ograniczenia?

Jak wynika z uchwały Sądu Najwyższego  I CR 559/66 z dnia 7 kwietnia 1967 r. osoba częściowo ubezwłasnowolniona może zawrzeć związek małżeński,                    a ubezwłasnowolnienie częściowe z powodu choroby psychicznej albo niedorozwoju umysłowego nie jest kryterium ustawowym oceny zdolności do zawarcia małżeństwa. Oznacza to, że sąd samodzielnie musi ocenić, czy stwierdzona w sentencji postanowienia o ubezwłasnowolnieniu choroba (przyczyna) wyłącza udzielenie zezwolenia ze względu na dobro małżeństwa i zdrowie potomstwa. Wniosek taki wynika z analizy treści przepisów Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.  Jak wynika z powyższego zawrzeć małżeństwo może bez większych trudności osoba częściowo ubezwłasnowolnioną. 

ZUPEŁNIE INACZEJ JEST GDY OSOBA UBEZWŁASNOWOLNIONA CHCE WZIĄĆ ROZWÓD. NIESTETY BY ROZWIĄZAĆ MAŁŻEŃSTWO NALEŻY WYTOCZYĆ SPRAWĘ SĄDOWĄ. 

Pozew o rozwód składa się zgodnie z art. 41 kpc  (…) wyłącznie przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda.”    

Pozew wraz z odpisem składa się na piśmie do Sądu Okręgowego, wskazując przyczyny rozpadu małżeństwa, oraz w przypadku gdy małżonkowie mają wspólne małoletnie dzieci, dodatkowo formułuje się wnioski dotyczące alimentów, pieczy nad dzieci, władzy rodzicielskiej, kontaktów z dziećmi.

Teoretycznie wygląda na to, że pozew o rozwód może wnieść każdy małżonek a drugi może bez problemu być pozwanym o rozwód.  Nic bardziej mylnego. 

Na tle jednej ze spraw sądowych toczących się przed Sądem Apelacyjnym w Białymstoku dotyczącej rozwodu powstał poważny problem czy każdy  z małżonków bez ograniczenia może pozywać lub być pozywanym o rozwód.  Wątpliwości powstały na gruncie rozwodu, w zakresie którego jeden z małżonków był częściowo ubezwłasnowolniony. 

Rzecznik Praw Obywatelskich, który przystąpił do udziału w sprawie, argumentował przed Sądem Najwyższym, że skoro osoba częściowo ubezwłasnowolniona może w myśl kodeksu rodzinnego i opiekuńczego zawrzeć małżeństwo bez ograniczeń, to również ma prawo do skutecznego wytoczenia powództwa lub bycia pozwanym w procesie o rozwód.

Zgodnie z art. 16 § 1  ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), osoba pełnoletnia może być ubezwłasnowolniona częściowo
z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, jeżeli stan tej osoby nie uzasadnia ubezwłasnowolnienia całkowitego, lecz potrzebna jest pomoc do prowadzenia jej spraw. 

Dla osoby częściowo ubezwłasnowolnionej ustanawia się kuratora. Osoba częściowo ubezwłasnowolniona nie ma pełnej zdolności do czynności prawnej. Nie mniej zdolność do czynności prawnej nie jest tożsama ze zdolność procesową, są to dwa różne pojęcia i wywierają różne skutki. 

Prawo do pozywania albo bycia pozwanym w procesie na gruncie postępowania sądowego nazywa się zdolnością procesową.

Na tle badanej sprawy, w oparciu o szereg przepisów i wykładnię systemową oraz celowością tych przepisów, w tym kodeksu cywilnego, kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, kodeksu postępowania cywilnego, Sąd Najwyższy w uchwale                    III CZP 66/17 z dnia 21 grudnia 2017 r. wskazał, że małżonek częściowo ubezwłasnowolniony nie ma zdolności procesowej o rozwód, co oznacza że nie może pozywać i nie może być pozwanym. 

Skutkiem powyższego jest to, że częściowo ubezwłasnowolniony może zawrzeć małżeństwo.  Nie może jednak samodzielnie wystąpić z pozwem rozwodowym, musi to za niego zrobić kurator. Natomiast w procesie, w którym byłby pozwanym, musi być reprezentowany przez kuratora. 

Sędzia Paweł Grzegorczyk uzasadniał uchwałę powołując się na art. 12 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, według którego osoba dotknięta chorobą psychiczną albo niedorozwojem umysłowym (niepełnosprawnością intelektualną) nie może samodzielnie zawrzeć małżeństwa. Zawarcie związku w takiej sytuacji wymaga zezwolenia sądu. 

Ponadto zdaniem Sądu Najwyższego przyjęcie, że osoba częściowo ubezwłasnowolniona ma zdolność procesową we wszystkich sprawach wynikających z tej czynności prawnej, jaką jest zawarcie małżeństwa, oznaczałoby uznanie zdolności do czynności procesowych – wbrew intencjom ustawodawcy odzwierciedlonym w art. 65 § 2 kpc – nie tylko w sprawach o rozwód, ale i związanych z alimentami, władzą rodzicielską czy kontaktami z dziećmi pochodzącymi z tego małżeństwa. 

Zdaniem Sądu Najwyższego taka wykładania  jaką reprezentował Rzecznik Praw Obywatelskich nie ma podstaw, stąd Sąd Najwyższy orzekł jak w uchwale.  

Uchwała została opublikowana, jej sentencję można znaleźć na stronie Sądu Najwyższego

Artykuł Małżonek częściowo ubezwłasnowolniony nie ma zdolności procesowej w sprawie o rozwód pochodzi z serwisu KRL Kancelaria.

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego zapadło jednogłośnie. Trybunał orzekł, że                art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 41 ust. 12 i 13, art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 86 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w zakresie, w jakim stanowi podstawę ustalania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych innej − niż wynikająca z umowy o pracę − wysokości podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie chorobowe, jest zgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 

PONADTO TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY POSTANOWIŁ UMORZYĆ POSTĘPOWANIE W POZOSTAŁYM ZAKRESIE.

Przedmiotem sprawy był sposób wykładni oraz  zastosowania przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Pytający Sąd badał sprawę, w której Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję ingerującą w wysokość wynagrodzenia jakie ustalili pracodawca i pracownik w umowie o pracę.

Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że ZUS ma wręcz obowiązek stać na straży praworządności, a także podejmować  wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Trybunał dodał, że ZUS ma też mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto każda wydana przez ZUS decyzja musi zawierać, między innymi, uzasadnienie faktyczne i prawne.

Na tle badanej sprawy jawił się problem dotyczący obowiązkowego  podlegania ubezpieczeniu chorobowemu przez pracownika, od dnia nawiązania do dnia ustania stosunku pracy. Trybunał wskazał, że pracownik z własnych środków finansuje składki  wynoszące 2,45% ich wynagrodzeń, zapewniając sobie środki na leczenie, rekonwalescencję i powrót do pracy. Składki  obliczają i przekazują ZUS pracodawcy wraz z odpowiednimi raportami.

Z kolei na podstawie wysokości wynagrodzenia oraz z uwzględnieniem składki na ubezpieczenie chorobowe,  ustala się wysokość zasiłku, który  odpowiada utraconym z powodu choroby zarobkom pracownika. Z tych przyczyn określona w umowie o pracę wysokość wynagrodzenia pracownika wpływa na treść stosunku publicznoprawnego, którego celem jest realizacja konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego.

Trybunał Konstytucyjny  podkreślił, że  w prawie pracy obowiązuje zasada swobodnego kształtowania postanowień umownych, lecz nie jest też sporne, że wolność kontraktowa realizuje się tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to obowiązujące prawo. (…) autonomia stron umowy (…) podlega ochronie jedynie w ramach wartości uznawanych i realizowanych przez system prawa, a strony obowiązuje nie tylko respektowanie własnego interesu jednostkowego, lecz także wzgląd na interes publiczny”.  Dalej Trybunał Konstytucyjny wskazał, za Sądem Najwyższym, że odpowiednie zastosowanie art. 58 k.c. pozwala na uściślenie, że postanowienia umowy o pracę sprzeczne z ustawą albo mające na celu jej obejście są nieważne (…) a sprzeczne z zasadami współżycia społecznego − nieważne bezwzględnie.

Analiza  powyższego  spowodowała, że Trybunał Konstytucyjny uznał, że przepisy na podstawie których ZUS może ingerować w wysokość wynagrodzenia określoną w umowie o pracę są zgodne z konstytucją. W praktyce oznacza to, że ZUS przy rozpoznawaniu  wniosku o wypłatę zasiłku chorobowego dla pracownika, gdy w danych okolicznościach sprawy ma uzasadnione podstawy faktyczne i prawne, może ustalić inną wysokość wynagrodzenia  i od tej nowo ustalonej podstawy wynagrodzenia ustalać wysokość zasiłku chorobowego.  

Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego utwierdziło w przekonaniu, że ZUS ma szereg licznych uprawnień, które wynikają z roli jaką pełni w systemie ubezpieczeń społecznych. 

Artykuł Prawo ZUS do ingerencji w wysokość podstawy składki poprzez ingerencję w wysokość wynagrodzenia pracownika. pochodzi z serwisu KRL Kancelaria.

Zasiedzenie jest instytucją nabycia prawa własności. By Sąd uznał kogoś za właściciela nieruchomości w złej wierze musi upłynąć co najmniej 30 lat samoistnego posiadania nieruchomości i władania nią jak właściciel.

Konstrukcja prawa nabycia prawa własności i przepisy prawa wymagają aby osoba chcąca być uznaną za właściciela, która spełnia powyższe przesłanki, złożyła do Sądu stosowny wniosek o zasiedzenie.

Wniosek o zasiedzenie jest pismem procesowym, w którym wskazuje się podstawy faktyczne zasiedzenia, ale także podaje się na co na czyją rzecz ma być zasiedziane. W praktyce profesjonalni pełnomocnicy podają dane osoby oraz datę nabycia.

Do 11 czerwca 2015 r. Sądy powszechne, które badały sprawę o zasiedzenie nie były związane treścią wniosku o zasiedzenie w zakresie tego na czyją rzecz mają stwierdzić to zasiedzenie.

Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów w dniu 11 czerwca 2015 r. pod sygn. III CZP 112/14  wskazał, że stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości może nastąpić tylko na rzecz osoby wskazanej przez wnioskodawcę lub innego uczestnika postępowania.

W praktyce oznacza to, że jeśli Sąd dojdzie do przekonania w toku postępowania, że zasiedzenie nastąpić powinno na osobę niewskazaną przez strony postępowania, to tego zasiedzenia nie stwierdzi a wniosek oddali. Przed datą tej uchwały Sąd mogły orzec zasiedzenie na każdą osobę, nawet nie wskazaną we wniosku.  Sens tej uchwały widać w poniższym przykładzie. Mianowice, jeśli został  złożony wniosek o zasiedzenie na dorosłe wnuki i sąd taki wniosek o oddalił bo należało stwierdzić zasiedzenie na dziadków, to można składać kolejny wniosek o zasiedzenie na dziadków.

Co więcej, w uchwale III CZP 1/18 Sąd Najwyższy wskazał, że Sądy przy orzekaniu o zasiedzenie mogę same ustalać datę zasiedzenia. Oznacza to, że nawet jeśli we wniosku o zasiedzenie podamy datę z jaką  chcemy by Sąd stwierdził zasiedzenie, to Sąd może tego dokonać w zupełnie innej dacie, do czego jak wynika z w/w uchwały Sąd powszechny jest uprawniony.

Powyższe uchwały wraz z przepisami kodeksu cywilnego w zakresie jakim reguluje się zasiedzenie, pozwalają na ustalenie jak należy prawidłowo sformułować wniosek o zasiedzenie. Nie uwzględnienie tych uchwał przy składaniu wniosku do sądu może doprowadzić do oddalenia wniosku.

Zachęcamy do zapoznania się z pełną uchwałą Sądu Najwyższego na stronie: 

http://www.sn.pl/sprawy/SitePages/Zagadnienia_prawne.aspx?ItemSID=560-16544171-be1b-4089-b74b-413997467af2&ListName=Zagadnienia_prawne&Rok=2014

a także na stronie

http://www.sn.pl/sprawy/SitePages/zagadnienia_prawne.aspx?ItemSID=1058-16544171-be1b-4089-b74b-413997467af2&ListName=Zagadnienia_prawne

Artykuł Sąd przy stwierdzeniu zasiedzenie może sam ustalić datę zasiedzenia, ale jest związany wnioskiem na czyją rzecz stwierdzić zasiedzenie. pochodzi z serwisu KRL Kancelaria.

Powszechnie wiadomym jest, że komornik zabiera majątek na poczet spłaty zadłużenia, a jeśli tego majątku zabraknie bo dług będzie większej wartości niż majątek, to pozostawi resztę długu które należy spłacać. Komornik prowadzi egzekucję z konkretnych składników majątkowych, nie zaś z całego majątku, co nie oznacza że nie zabierze go ostatecznie całego.
Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że upadłość też jest egzekucją ale uniwersalną. W praktyce jest tak, że syndyk likwiduje cały majątek jeśli ten w ogóle istnieje, a sąd oddłuża w pełni zadłużoną osobę.
Niestety czasem dłużnik zwleka z decyzją o upadłości do czasu aż komornik przejmie i zlicytuje jego majątek. Zwlekanie z decyzją o upadłości nie jest najlepszym rozwiązaniem. Nie mniej upadłość jest również dla osób nieposiadających już majątku.
Ratunkiem na pełne oddłużenie wówczas pozostaje tylko upadłość, która w przyszłości pozwoli na rozpoczęcie nowego życia.
W przypadku pytań lub dalszych wątpliwości w tym temacie zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią.

Artykuł Komornik a upadłość konsumencka pochodzi z serwisu KRL Kancelaria.

Mianowicie umowa intercyzy nie jest skuteczna w stosunku do masy upadłości gdy pomiędzy dniem złożenia wniosku o upadłość a dniem zawarcia intercyzy nie minęło dwa lata.

Jest to bardzo ważny przepis. Jeżeli małżonkowie w trakcie trwania małżeństwa zawarli intercyzę, następnie dokonali podziału majątku pomiędzy sobą lub jeden z nich nabył majątek np. ma zaoszczędzone pieniądze ze swoje wynagrodzenia, a z kolei  drugi małżonek złoży wniosek o upadłości przed upływem dwóch lat od zawarcia umowy intercyzy, to wówczas majątek pierwszego małżonka uznany będzie za wspólny i wejdzie do masy upadłości. Oznacza to, że pomimo intercyzy drugi małżonek może utracić majątek.

W praktyce doradzam wówczas klientowi aby dla bezpieczeństwa siebie lub drugiego współmałżonka poczekał na złożenie wniosku o upadłość aż minie ustawowe dwa lata. Wcześniejsze złożenie wniosku nie zawsze będzie dobrą decyzją dla klienta.

W przypadku pytań lub dalszych wątpliwości w tym temacie zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią.

Artykuł Intercyza a upadłość konsumencka pochodzi z serwisu KRL Kancelaria.

Oczywistym jest, że śmierć może dotknąć tylko osoby fizycznej, a zatem ustawodawca przewidział możliwość zlikwidowania majątku osoby fizycznej, która prowadziła do śmierci działalność. Zgodnie z w/w przepisem prawa wniosek o ogłoszenie upadłości zmarłego przedsiębiorcy może złożyć wnioskodawca lub krewni jak małżonek, dzieci, rodzice, nawet jeśli nie dziedziczą, a także sam wierzyciel ale jedynie osobisty. Wniosek taki należy złożyć  w terminie jednego roku od dnia śmierci przedsiębiorcy.   

A contrario oznacza to, że nie można złożyć wniosku o upadłość zmarłego konsumenta, bo ten w myśl ogólnych przepisów nie prowadzi działalności.

W przypadku pytań lub dalszych wątpliwości w tym temacie zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią.

Artykuł Śmierć przedsiębiorcy a upadłość pochodzi z serwisu KRL Kancelaria.

Z doświadczenia wynika, że wiele polskich małżeństw jest związanych wspólnotą majątkową, gdyż małżonkowie chcą budować wspólny majątek. Gromadzenie kapitału wymaga niejednokrotnie zaciągania kredytów przez małżonków, chociażby na zakup mieszkania czy budowę domu, których następnie  z powodu różnych okoliczności małżonkowie nie mogą  spłacać.

By uwolnić się od takich wspólnych długów małżonkowie, tj. każdy z osobna, musi złożyć swój wniosek o upadłość konsumencką. W przypadku ogłoszenia upadłości  pierwszego  z małżonków jest tak, że zostanie on oddłużony i to do jego masy upadłościowej wejdzie jego majątek osobisty ale także cały majątek wspólny małżonków. Od daty ogłoszenia upadłości pierwszego małżonka powstaje z mocy ustawy rozdzielność majątkowa małżeństwa, o ile wcześniej tej rozdzielności nie było. Jeżeli drugi małżonek złoży wniosek o upadłość to do jego masy upadłościowej wejdzie wówczas tylko jego majątek osobisty, gdyż wspólny małżeński wejdzie do masy upadłości pierwszego małżonka.

W sytuacji gdy drugi małżonek nie złoży wniosku o upadłość wówczas pozostanie mu tylko jego majątek osobisty. Niestety upadłość pierwszego małżonka nie uwolni od długów drugiego małżonka, bo ten będzie nadal musiał spłacać długi.

Tym samym jeżeli małżonkowie mają długi wspólne to każdy z nich musi ogłosić swoją upadłość.

W przypadku pytań lub dalszych wątpliwości w tym temacie zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią.

Artykuł Małżeństwo a upadłość konsumencka pochodzi z serwisu KRL Kancelaria.

W zależności od rodzaju zadłużonego i niewypłacalnego podmiotu mamy do czynienia z upadłościami:
– przedsiębiorców zwaną upadłością gospodarczą,
– upadłością dłużników nie prowadzących działalności gospodarczej zwaną konsumencką.

Każda z tych w/w upadłości ma na celu zlikwidowanie majątku dłużnika przy jak najwyższym zaspokojeniu wierzycieli. Nie wszyscy bowiem wiedzą, że upadłość jest niejako swoistą egzekucją uniwersalną. Oznacza to, że po ogłoszeniu upadłości przez sąd, syndyk działa jak komornik z tą różnicą, że komornik likwiduje konkretny wskazany przez wierzyciela majątek dłużnika. Syndyk dokonuje egzekucji całego majątku dłużnika, osobistego oraz ze wspólności małżeńskiej. Upadłość gospodarczą ogłaszają przedsiębiorcy tj. osoby prawne jak spółki prawa handlowego a także osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą.

Upadłość gospodarczą ogłaszają przedsiębiorcy, w tym osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą.

Jeżeli przedsiębiorca nie reguluje swoich wymagalnych pieniężnych zobowiązań to jest zobowiązany do złożenia w terminie 30 dni od dnia zaistnienia przesłanki do upadłości złożyć wniosek o upadłość. Przesłanki upadłości gospodarczej regulują m.in. art. 22, 23 i 24 ustawy. Oznacza to, że wniosek składa się na piśmie a jego treść określają w/w przepisy. Co do zasady wniosek rozpoznawany jest na posiedzeniu niejawnym czyli bez rozprawy. Jednocześnie wymaga się aby przedsiębiorca składający wniosek posiadał taki majątek, aby jego wartość wystarczyła na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. 

Upadłością konsumencką jest oddłużenie osoby fizycznej, która nie prowadziła nigdy bądź nie prowadzi już w momencie składania wniosku działalności gospodarczej.

Złożenie wniosku o upadłość konsumencką nie jest związane terminem i nie wymagany jest majątek by przeprowadzić upadłość.
Tym samym aktualne przepisy prawa dają szansę na oddłużenie wielu podmiotom w tym osobom fizycznym.
W przypadku pytań lub dalszych wątpliwości w tym temacie zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią.

Artykuł Ogólne informacje o upadłości pochodzi z serwisu KRL Kancelaria.

Ustawa prawo upadłościowe w art. 491⁴ określa negatywne przesłanki upadłości czyli kiedy sąd oddala wniosek.  Sąd oddala wniosek jeśli była już ogłoszona upadłość a następnie  została umorzona,  uchylono plan spłaty dłużnika, czynność prawna pokrzywdziła wierzycieli lub przed złożeniem wniosku o upadłość konsumencką nie złożono wniosku o upadłość.

Wśród tych przesłanek jest jedna bardzo istotna, o której osoba nie posiadająca wiedzy specjalistycznej w dziedzinie upadłości nie wie. Mianowicie chodzi oto, że osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą mająca niespłacone długi najpierw powinna złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości gospodarczej, a jeżeli pomimo tego wniosku nadal jest zadłużona to wówczas składa wniosek o upadłość konsumencką.

Jedynie doświadczeni praktycy mający szeroką wiedzę  o upadłości w sposób prawidłowy rozumieją znaczenie sformułowanych dla laika dość niejasno przepisów upadłości.

Brak dokładnej wiedzy, w tym brak doświadczenia sądowego, może przynieść dla dłużnika wiele niepożądanych skutków włącznie z ryzykiem oddalenia wniosku.

Dlatego składając wniosek o upadłości dla własnego poczucia bezpieczeństwa powinno się to czynić przez pełnomocnika zajmującego się tego typu zagadnieniami.

Jeśli dłużnik sam składa wniosek naraża się na negatywne nieodwracalne dla siebie skutki, włącznie z tym, że jeśli jego wniosek zostanie prawomocnie oddalony, to kolejny wniosek o upadłość będzie mógł złożyć za dziesięć lat.

W przypadku pytań lub dalszych wątpliwości w tym temacie zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią.

Artykuł Kto może ogłosić upadłość konsumencką? pochodzi z serwisu KRL Kancelaria.